Οι «κρυφές» χρεώσεις στους μισθούς

Από την 1η Απριλίου 2026 ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε στα 920 ευρώ μεικτά, από 880 ευρώ. Η κυβέρνηση παρουσίασε τη νέα αναπροσαρμογή ως ένα ακόμη βήμα ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος, αν και στην πράξη μεγάλο μέρος της αύξησης απορροφάται ήδη από τις πληθωριστικές πιέσεις και το αυξημένο κόστος ζωής.

Η αύξηση είναι πραγματική. Εξίσου πραγματικό, όμως, είναι και το διαχρονικό ελληνικό παράδοξο: ο μισθός που ανακοινώνεται δεν είναι ούτε αυτός που τελικά λαμβάνει στο χέρι ο εργαζόμενος ούτε εκείνος που στην πράξη πληρώνει συνολικά η επιχείρηση.

Στον δημόσιο διάλογο η συζήτηση περιορίζεται συνήθως στα μεικτά ποσά. Στην πραγματικότητα, όμως, πάνω στον μεικτό μισθό προστίθενται οι εργοδοτικές εισφορές, ενώ από το ίδιο ποσό αφαιρούνται οι εισφορές του εργαζομένου και στη συνέχεια ο φόρος μισθωτών υπηρεσιών.

Από την 1η Ιανουαρίου 2025 οι ασφαλιστικές εισφορές ανέρχονται σε 21,79% για τον εργοδότη και 13,37% για τον εργαζόμενο, δηλαδή συνολικά σε 35,16%. Πρόκειται για το πρώτο και μεγαλύτερο «κρυφό» κόστος της μισθωτής εργασίας. Μόνο για την κύρια σύνταξη η συνολική εισφορά φτάνει στο 20%, εκ των οποίων το 6,67% βαρύνει τον ασφαλισμένο και το 13,33% τον εργοδότη. Μαζί με τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις του μισθολογικού πακέτου, το τελικό βάρος γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.

Αυτό σημαίνει ότι όταν μια επιχείρηση δίνει, για παράδειγμα, 1.000 ευρώ μεικτά, δεν επιβαρύνεται με 1.000 ευρώ, αλλά με αισθητά περισσότερα. Αντίστοιχα, όταν ένας εργαζόμενος ακούει ότι ο μισθός του είναι 1.000 ευρώ μεικτά, δεν θα δει αυτό το ποσό στον λογαριασμό του, αλλά σημαντικά λιγότερο.

Το δεύτερο βάρος είναι η φορολογία

Το δεύτερο μεγάλο πεδίο επιβάρυνσης είναι ο φόρος εισοδήματος. Για τα εισοδήματα του 2026 εφαρμόζεται νέα φορολογική κλίμακα για μισθωτούς και συνταξιούχους: 9% για τα πρώτα 10.000 ευρώ, 20% για το τμήμα από 10.000,01 έως 20.000 ευρώ, 26% για το τμήμα από 20.000,01 έως 30.000 ευρώ, 34% από 30.000,01 έως 40.000 ευρώ, 39% από 40.000,01 έως 60.000 ευρώ και 44% για το υπερβάλλον ποσό.

Παράλληλα, εξακολουθεί να ισχύει η μείωση φόρου του άρθρου 16, η οποία για φορολογούμενο χωρίς παιδιά ανέρχεται σε 777 ευρώ για εισόδημα έως 12.000 ευρώ και μειώνεται σταδιακά πάνω από αυτό το όριο.

Με απλά λόγια, ακόμη και όταν προβλέπεται κάποια ελάφρυνση, το καθαρό ποσό που τελικά απομένει εξακολουθεί να απέχει σημαντικά από το συνολικό κόστος που επωμίζεται η επιχείρηση.

Οι 14 μισθοί ανεβάζουν τον λογαριασμό

Το τρίτο μεγάλο «κρυφό» βάρος είναι ότι στην Ελλάδα ο μισθός δεν αφορά 12 πληρωμές τον χρόνο. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα λαμβάνουν επίδομα Χριστουγέννων ίσο με έναν μηνιαίο μισθό, επίδομα Πάσχα ίσο με μισό μισθό και επίδομα αδείας.

Τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, όπως και το επίδομα αδείας, επιβαρύνονται επίσης με ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι, ο εργοδότης δεν υπολογίζει απλώς 12 μισθούς, αλλά ουσιαστικά 14 πληρωμές, πάνω στις οποίες προστίθενται και οι αντίστοιχες εισφορές.

Υπάρχουν και άλλα κόστη που δεν φαίνονται

Υπάρχει και ένα τέταρτο, εξίσου σημαντικό, βάρος: υπερωρίες, νυχτερινή εργασία, αργίες, αλλά και το διοικητικό κόστος συμμόρφωσης. Για κάθε μισθωτό υπάρχουν υποχρεώσεις όπως η ΑΠΔ, η μισθοδοσία, οι προθεσμίες, οι δηλώσεις, οι παρακρατήσεις, οι έλεγχοι και συνολικά η ανάγκη για λογιστική ή εξωτερική υποστήριξη.

Όλα αυτά δεν αποτυπώνονται στο εκκαθαριστικό του εργαζομένου, όμως επιβαρύνουν άμεσα την επιχείρηση σε χρόνο, οργάνωση και χρήμα.

Γιατί και οι δύο πλευρές αισθάνονται πιεσμένες

Έτσι εξηγείται το διαχρονικό ελληνικό παράδοξο: οι εργοδότες λένε ότι πληρώνουν πολλά, οι εργαζόμενοι ότι παίρνουν λίγα, και στην ουσία έχουν και οι δύο δίκιο. Παρά τις μικρές μειώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στις επιβαρύνσεις, το σύστημα εξακολουθεί να πιέζει ταυτόχρονα τόσο τους μισθούς όσο και τις επιχειρήσεις.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αναφορά της υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκης Κεραμέως, ότι στόχος είναι η ουσιαστική ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, ακούγεται περισσότερο ως πολιτική επιδίωξη παρά ως κάτι που αποτυπώνεται ήδη στην καθημερινότητα.

Το πρόβλημα είναι δομικό

Το ζήτημα δεν είναι μια απλή λογιστική λεπτομέρεια, αλλά ένα βαθύτερο, δομικό πρόβλημα. Ο ΟΟΣΑ έχει επισημάνει ότι η συνολική φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα παραμένει υψηλή, πάνω από τον μέσο όρο του οργανισμού.

Την ίδια ώρα, η Παγκόσμια Τράπεζα, στην έκθεση Business Ready 2025 για την Ελλάδα, σημειώνει ότι ενώ η χώρα παρουσιάζει σχετικά καλή εικόνα στο κανονιστικό πλαίσιο και στις δημόσιες υπηρεσίες, υστερεί στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. Με άλλα λόγια, στα χαρτιά εμφανίζονται βελτιώσεις, αλλά στην πράξη η καθημερινότητα του επιχειρείν παραμένει δύσκολη και ακριβή.

Όταν σε αυτό προστεθεί και το πραγματικό μισθολογικό κόστος, γίνεται πιο κατανοητό γιατί πολλές επιχειρήσεις, κυρίως μικρομεσαίες, δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν, ακόμη και όταν θέλουν να προσφέρουν καλύτερες αμοιβές στο προσωπικό τους.

Από την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ

Περισσότερα:

Επίδομα 300 ευρώ σε συνταξιούχους: Ποια είναι τα νέα όρια – Τι θα γίνει με τις «χηρείας»

Αναδρομικά έως 7.800 ευρώ σε συντάξεις χηρείας – Ποιους αφορά η απόφαση

Συνταξιούχοι: πώς θα δείτε αν δικαιούστε αύξηση ή αναδρομικά