Discovery: Η ιστορική πρώτη εκτόξευση στις 30 Αυγούστου 1984

Σαν σήμερα, στις 30 Αυγούστου 1984, το διαστημικό λεωφορείο Discovery εκτοξεύεται για πρώτη φορά από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, ξεκινώντας μία από τις σημαντικότερες διαδρομές στην ιστορία της NASA.

Η παρθενική πτήση του πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της αποστολής STS-41-D, της 12ης αποστολής του αμερικανικού προγράμματος των διαστημικών λεωφορείων.

Για έξι ημέρες, το εξαμελές πλήρωμα έθεσε σε τροχιά τρεις τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους, δοκίμασε ένα μεγάλο πειραματικό ηλιακό πάνελ και πραγματοποίησε επιστημονικά πειράματα σε συνθήκες μικροβαρύτητας.

Η εκτόξευση της πτήσης STS-41-D.

Η δύσκολη πορεία μέχρι την εκτόξευση

Η πρώτη πτήση του Discovery είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 25 Ιουνίου 1984. Ωστόσο, η NASA υποχρεώθηκε να αναβάλει επανειλημμένα την εκτόξευση λόγω τεχνικών προβλημάτων.

Σε μία από τις προσπάθειες, οι κινητήρες του λεωφορείου ενεργοποιήθηκαν, αλλά ο υπολογιστής διέκοψε τη διαδικασία λίγα δευτερόλεπτα πριν από την απογείωση. Ήταν η πρώτη ακύρωση εκτόξευσης διαστημικού λεωφορείου ενώ αυτό βρισκόταν ήδη στην εξέδρα.

Οι τεχνικοί επέστρεψαν το Discovery στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων και αντικατέστησαν έναν από τους κύριους κινητήρες. Η καθυστέρηση ανάγκασε τη NASA να αναδιαμορφώσει το πρόγραμμα των επόμενων πτήσεων και να προσθέσει νέα φορτία στην STS-41-D.

Τελικά, το Discovery απογειώθηκε στις 30 Αυγούστου, στις 8:41 το πρωί τοπική ώρα. Μια σύντομη καθυστέρηση προκλήθηκε όταν ιδιωτικό αεροσκάφος εισήλθε στην περιορισμένη ζώνη κοντά στη βάση.

Μετά από μήνες αναβολών, το νεότερο διαστημικό λεωφορείο της NASA βρισκόταν επιτέλους στον δρόμο προς το Διάστημα.

Το εξαμελές πλήρωμα της STS-41-D

Διοικητής της αποστολής ήταν ο Χένρι Χάρτσφιλντ, ο μοναδικός από τους έξι που είχε προηγούμενη εμπειρία διαστημικής πτήσης.

Μαζί του ταξίδεψαν ο πιλότος Μάικλ Κόουτς και οι ειδικοί αποστολής Τζούντιθ Ρέζνικ, Ρίτσαρντ Μαλάν και Στίβεν Χόλεϊ. Την ομάδα συμπλήρωσε ο ειδικός φορτίου Τσαρλς Γουόκερ.

Για τους πέντε τελευταίους, η STS-41-D αποτέλεσε το πρώτο ταξίδι στο Διάστημα.

Ο Γουόκερ εργαζόταν στη McDonnell Douglas και έγινε ο πρώτος ειδικός φορτίου που πέταξε σε αποστολή διαστημικού λεωφορείου με χρηματοδότηση ιδιωτικής εταιρείας. Η παρουσία του έδειχνε ήδη τη στενότερη σύνδεση που επιδίωκε η NASA ανάμεσα στις κρατικές διαστημικές αποστολές, την επιστημονική έρευνα και την εμπορική δραστηριότητα.

Οι τρεις δορυφόροι που τέθηκαν σε τροχιά

Το Discovery μετέφερε τρεις τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους: τον SBS-D, τον Telstar 3C και τον Syncom IV-2, γνωστό επίσης ως Leasat 2.

Το πλήρωμα ανέπτυξε με επιτυχία και τους τρεις από το μεγάλο αμπάρι του διαστημικού λεωφορείου.

Ο Leasat 2 είχε σχεδιαστεί ειδικά για μεταφορά και εγκατάσταση από διαστημικό λεωφορείο. Μετά την απελευθέρωσή του, περιστρεφόταν ώστε να διατηρεί τη σταθερότητά του και στη συνέχεια κατευθυνόταν προς την επιχειρησιακή τροχιά του.

Η αποστολή ανέδειξε τον ρόλο που φιλοδοξούσαν τότε να αποκτήσουν τα διαστημικά λεωφορεία: να λειτουργούν ως επαναχρησιμοποιούμενα οχήματα μεταφοράς δορυφόρων, επιστημονικών οργάνων και εμπορικών φορτίων.

Το Ντισκάβερι τοποθετεί τον δορυφόρο SBS-D στο διάστημα.

Το ηλιακό «φτερό» των 31 μέτρων

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πειράματα της αποστολής ήταν το OAST-1 Solar Array, ένα πειραματικό ηλιακό πάνελ μήκους περίπου 31 μέτρων.

Το πλήρωμα το ανέπτυξε αρκετές φορές από μια εξαιρετικά μικρή θήκη στο αμπάρι του Discovery. Οι επιστήμονες ήθελαν να εξετάσουν εάν μια μεγάλη αλλά ελαφριά κατασκευή μπορούσε να ανοίξει και να λειτουργήσει με ασφάλεια σε τροχιά.

Το πείραμα παρείχε πολύτιμες πληροφορίες για την κατασκευή μελλοντικών εγκαταστάσεων στο Διάστημα. Τεχνολογίες αυτού του τύπου επηρέασαν τον σχεδιασμό των μεγάλων ηλιακών συστοιχιών που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα σε διαστημικούς σταθμούς.

Επιστημονικά πειράματα και εικόνες IMAX

Ο Τσαρλς Γουόκερ επέβλεψε το σύστημα συνεχούς ηλεκτροφόρησης CFES, ένα εμπορικά χρηματοδοτούμενο πείραμα που επεξεργαζόταν βιολογικά υλικά σε συνθήκες μικροβαρύτητας.

Παρά τις δύο απρόβλεπτες διακοπές λειτουργίας, το σύστημα εργάστηκε για περίπου 100 ώρες και επεξεργάστηκε το μεγαλύτερο μέρος των προγραμματισμένων δειγμάτων.

Παράλληλα, το πλήρωμα χρησιμοποίησε κάμερες IMAX για να κινηματογραφήσει την ανάπτυξη των δορυφόρων, το πείραμα του ηλιακού πάνελ και την καθημερινότητα μέσα στο σκάφος.

Μέρος του υλικού χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην ταινία «The Dream Is Alive», φέρνοντας στο κινηματογραφικό κοινό εντυπωσιακές εικόνες από τις αποστολές των διαστημικών λεωφορείων.

Το Ντισκάβερι τοποθετεί τον δορυφόρο Syncom IV-2 στο διάστημα.

Έξι ημέρες και 97 περιφορές γύρω από τη Γη

Η STS-41-D ολοκληρώθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1984, όταν το Discovery προσγειώθηκε ομαλά στην αεροπορική βάση Έντουαρντς της Καλιφόρνιας.

Η αποστολή διήρκεσε έξι ημέρες και 56 λεπτά. Το σκάφος πραγματοποίησε 97 περιφορές γύρω από τη Γη και ταξίδεψε περίπου 2,5 εκατομμύρια μίλια, δηλαδή περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Στις 10 Σεπτεμβρίου επέστρεψε στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, όπου άρχισαν αμέσως οι προετοιμασίες για την επόμενη αποστολή του.