Πάσχα με μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι…

Το Πάσχα είναι για τους περισσότερους συνδεδεμένο με την οικογένεια, τη συνάντηση, τη χαρά και τις παραδόσεις που επιστρέφουν κάθε χρόνο σχεδόν ίδιες.

Το στρωμένο τραπέζι, τα κόκκινα αυγά, το φως της Ανάστασης, οι φωνές από την κουζίνα και η αίσθηση ότι, έστω για λίγο, όλοι βρίσκονται πάλι μαζί. Για όσους όμως έχουν χάσει έναν δικό τους άνθρωπο, οι άγιες αυτές ημέρες κουβαλούν και ένα άλλο, πιο βαρύ φορτίο: την απουσία που γίνεται πιο έντονη ακριβώς τη στιγμή που όλα γύρω θυμίζουν οικογένεια.

Στο πασχαλινό τραπέζι, η απώλεια παίρνει συχνά τη μορφή μιας άδειας καρέκλας. Δεν είναι μόνο ότι λείπει ένα πρόσωπο. Λείπει η φωνή του, η συνήθειά του, η θέση που έπαιρνε πάντα, ο τρόπος που έλεγε «Χριστός Ανέστη», που τσούγκριζε τα αυγά, που καλούσε τους άλλους να καθίσουν ή που έδινε ζωή στη γιορτή χωρίς καν να το καταλαβαίνει. Και έτσι, ακόμη κι αν το τραπέζι είναι γεμάτο κόσμο, για κάποιους η απουσία εκείνου του ενός γίνεται η πιο δυνατή παρουσία στο δωμάτιο.

Οι γιορτές έχουν αυτή τη σκληρή ιδιότητα: φωτίζουν περισσότερο ό,τι λείπει. Στην καθημερινότητα ο πόνος ίσως μοιράζεται σε υποχρεώσεις, δουλειές και ρυθμούς που αφήνουν λιγότερο χώρο στη μνήμη να απλωθεί. Όμως το Πάσχα ζητά συγκέντρωση, συνύπαρξη, συναίσθημα. Και τότε το πένθος επιστρέφει πιο καθαρό, πιο άμεσο, πιο σιωπηλό. Ένα πιάτο που δεν θα γεμίσει, ένα αγαπημένο φαγητό που κανείς δεν αγγίζει με τον ίδιο τρόπο, μια θέση που μένει άθικτη ή που καλύπτεται από κάποιον άλλον χωρίς ποτέ να είναι πραγματικά δική του.

Το πρώτο Πάσχα μετά την απώλεια

Για πολλές οικογένειες, το πρώτο Πάσχα μετά την απώλεια είναι το πιο δύσκολο. Είναι η πρώτη φορά που πρέπει να στηθεί το γιορτινό τραπέζι χωρίς εκείνον που το όριζε. Κάποιοι επιλέγουν να κρατήσουν όλες τις παλιές συνήθειες, σαν μια προσπάθεια να μείνει ζωντανός ο δεσμός. Άλλοι δεν αντέχουν να επαναλάβουν τίποτα ίδιο και προτιμούν να φύγουν, να λείψουν, να μη γιορτάσουν όπως παλιά. Καμία από τις δύο στάσεις δεν είναι σωστή ή λάθος. Είναι απλώς δύο διαφορετικοί τρόποι να σταθεί κανείς απέναντι στο κενό.

Υπάρχουν άνθρωποι που αυτές τις μέρες προσπαθούν να φανούν δυνατοί για χάρη των υπολοίπων. Να μην κλάψουν στο τραπέζι, να μη χαλάσουν το κλίμα, να κρατήσουν μια ισορροπία ανάμεσα στη μνήμη και στη γιορτή. Όμως το πένθος δεν υπακούει σε ημερολόγια και κοινωνικές υποχρεώσεις. Δεν σταματά επειδή είναι Λαμπρή. Και συχνά, εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη δυσκολία: στο ότι η κοινωνία περιμένει χαρά, ενώ η καρδιά επιμένει στη σιωπή.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη συνύπαρξη της γιορτής με την απώλεια, πολλοί βρίσκουν έναν δικό τους τρόπο να συνεχίσουν. Ανάβουν ένα κερί, λένε μια ιστορία για εκείνον που λείπει, κρατούν τη συνταγή του, βάζουν στο τραπέζι κάτι που αγαπούσε, μιλούν στα παιδιά για εκείνον σαν να παραμένει κομμάτι της οικογένειας. Γιατί η άδεια καρέκλα δεν σημαίνει μόνο πόνο. Σημαίνει και μνήμη. Σημαίνει ότι κάποιος αγάπησε και αγαπήθηκε τόσο, ώστε να εξακολουθεί να έχει θέση, ακόμη κι όταν δεν είναι πια εκεί.

Το Πάσχα με μια άδεια καρέκλα δεν είναι εύκολο. Είναι μια γιορτή που περνά μέσα από τη θλίψη, τη νοσταλγία και την προσπάθεια να βρεθεί ξανά νόημα σε μια συνάντηση που δεν θα είναι ποτέ όπως πριν. Αλλά ίσως εκεί να κρύβεται και η πιο βαθιά αλήθεια αυτών των ημερών: ότι η αγάπη δεν τελειώνει με την απουσία και ότι κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να κάθονται στο τραπέζι της ζωής μας, ακόμη κι όταν λείπουν.

Περισσότερα:

Είναι ασφαλές να έχεις συνεχώς ανοιχτό το NFC στο κινητό;

Καλαμάτα: Προθεσμία για απολογία πήρε ο 41χρονος γυναικοκτόνος

Φωτιά στην Αττική: Τρία μέτωπα σήμερα στο λεκανοπέδιο