Σύνταξη με λιγότερα έτη εργασίας: Τι ισχύει για όσους μπήκαν αργότερα στην αγορά

Ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα του ισχύοντος ασφαλιστικού συστήματος αναδεικνύεται για ακόμη μια φορά: ασφαλισμένος που ξεκίνησε να εργάζεται κοντά στα 30 μπορεί να συνταξιοδοτηθεί 11 χρόνια νωρίτερα από άλλον που εργάζεται από τα 18 του. Η εξήγηση κρύβεται στην ασφάλιση και όχι στον πραγματικό χρόνο εργασίας.

Με βάση το ισχύον σύστημα, η πλήρης σύνταξη μπορεί να απονεμηθεί στα 62 έτη με 40 χρόνια ασφάλισης ή στα 67 με 15ετία (ή 14,5 χρόνια και εξαγορά ενός εξαμήνου).

Αν τα ελάχιστα αυτά όρια δεν συμπληρωθούν, τότε χάνεται το δικαίωμα σύνταξης από τον ΕΦΚΑ και η μόνη επιλογή είναι η σύνταξη ανασφάλιστου, της τάξεως των 413 ευρώ μεικτά – υπό αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια.

Για την έξοδο στα 62 με 40ετία, ο νόμος επιτρέπει την αναγνώριση έως και 7 πλασματικών ετών (στρατός, σπουδές, τέκνα κ.ά.).

Αυτό σημαίνει ότι εργαζόμενος που ξεκίνησε στα 29 και έχει 33 έτη πραγματικής ασφάλισης, μπορεί να εξαγοράσει τα υπόλοιπα και να αποχωρήσει.

Το κόστος εξαγοράς αντιστοιχεί στο 20% του μισθού του μήνα της αίτησης και παρακρατείται με δόσεις από τη σύνταξη, ενώ φοροεκπίπτει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι νέοι συνταξιούχοι μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται με περιορισμένη παρακράτηση στη σύνταξη (10% για μισθωτούς, ή μηνιαίο επασφάλιστρο 90 ευρώ για ελεύθερους επαγγελματίες).

Αντιθέτως, κάποιος που μπήκε στην αγορά στα 18, χρειάζεται 44 έτη πραγματικής εργασίας για σύνταξη στα 62 – χωρίς δυνατότητα αναγνώρισης πλασματικών. Συνεπώς, παρότι ασφαλιστικά κατοχυρωμένος, αντιμετωπίζει μεγαλύτερη σωματική και ψυχολογική φθορά.

Περισσότερα:

Ιδιωτικός τομέας: Οι νέες συντάξεις για αιτήσεις το 2026

Σύνταξη αναπηρίας: Πότε δεν αρκεί το ποσοστό αναπηρίας

Συντάξεις Δημοσίου: Ποιοι βγαίνουν πριν από τα 62 φέτος

Ψηφίστηκε η ένταξη όλων των νοσηλευτών στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα