Νέο καθεστώς για αγρότες – Πώς θα καλύπτονται οι ζημιές από καταστροφές

Ένα νέο μοντέλο στήριξης των παραγωγών ενεργοποιείται από φέτος στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) 2023–2027, με στόχο την αποζημίωση των αγροτών που υφίστανται σοβαρές απώλειες λόγω ακραίων φυσικών φαινομένων.

Η νέα «Συμπληρωματική Ενίσχυση Κρίσης» αποτελεί την 6η κατηγορία άμεσων ενισχύσεων και απευθύνεται αποκλειστικά σε παραγωγούς που έχουν χάσει τουλάχιστον το 30% της μέσης παραγωγής τους εξαιτίας καταστροφών όπως:

• Καιρικά/κλιματικά φαινόμενα,
• Φυσικές καταστροφές (π.χ. πλημμύρες, πυρκαγιές),
• Άλλες σοβαρές κρίσεις (τοπικής ή περιφερειακής εμβέλειας).

Πόροι και χρηματοδότηση

Η Ελλάδα αποκτά πλέον το δικαίωμα να αξιοποιεί:

• έως 80 εκατ. ευρώ ετησίως από την ΚΑΠ, και
• έως 160 εκατ. ευρώ από εθνικά κονδύλια,
  ώστε να καλύπτει τις ενισχύσεις προς πληγέντες αγρότες.

Σε περίπτωση που δεν υπάρξουν καταστροφές εντός του έτους, τα χρήματα αυτά επιστρέφονται στους αγρότες μέσω της βασικής ενίσχυσης.

Πώς υπολογίζεται η ζημιά

Η απώλεια παραγωγής μπορεί να υπολογιστεί:

• σε επίπεδο αγροτικής εκμετάλλευσης,
• σε επίπεδο δραστηριότητας (καλλιέργεια/εκτροφή),
• ή ανά γεωγραφική περιοχή.

Η περίοδος σύγκρισης γίνεται με βάση:

• την προηγούμενη τριετία, ή
• έναν τριετή μέσο όρο μέσα στην προηγούμενη πενταετία.

Από την τσέπη στην… άλλη τσέπη;

Η χρηματοδότηση αυτών των ενισχύσεων θα γίνεται κυρίως από τις υπάρχουσες ενισχύσεις της ΚΑΠ – χωρίς νέα ευρωπαϊκά χρήματα. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για να “μπουν” χρήματα στους πληγέντες, θα αφαιρούνται από άλλους πόρους.

Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αξιοποιεί πλήρως το σύνολο των άμεσων ενισχύσεων, κάτι που καθιστά το νέο σχήμα πιο ευέλικτο και εφαρμόσιμο σε εθνικό επίπεδο, ιδίως αν συνοδευτεί από επιπλέον εθνική συγχρηματοδότηση (έως και 200%, όπως προβλέπεται από τον Κανονισμό).

Τι προβλέπει ο Κανονισμός:

• Αφορά ζημιές με αποδεδειγμένη καταστροφή του 30% της παραγωγής.
• Οι χώρες μέλη καθορίζουν τα ποσοστά στήριξης.
• Οι υψηλότερες ενισχύσεις δίνονται σε αγρότες με ασφαλιστική κάλυψη ή άλλα εργαλεία διαχείρισης κινδύνου.
• Το κάθε κράτος καθορίζει τον μηχανισμό πληρωμής και ελέγχου.