Μητρόπουλος: Από το 8ωρο του 1886, στο υποχρεωτικό 13ωρο του 2026!

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα, σε βαθειά κρίση, αδυνατεί να προστατεύσει τους εργαζομένους από τη βίαιη ακύρωση των κατακτήσεων και τη γενικευμένη διάβρωση του Εργατικού Δικαίου

Αριστερά και Συνδικάτα χωρίς σχέδιο υπέρβασης και όραμα για την κοινωνία

Η Ελλάδα ξανά στην παγίδα του “τριπολικού” μνημονιακού τόξου (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-κόμμα Τσίπρα)!!

140 χρόνια από το ιστορικό Σικάγο, απαιτείται ένα γενικευμένο bing-bang στο Εργατικό Κίνημα και την πολιτική

1. Ο πλανήτης σε μια τεκτονική «μεταβατικότητα». Η ακυβέρνητη παγκοσμιοποίηση

Εκατόν σαράντα (140) χρόνια μετά το αιματοβαμμένο Σικάγο, που γέννησε ελπίδες για μια νέα και πιο δίκαιη ανθρώπινη κοινωνία, ο κόσμος μας βρίσκεται στη δίνη μιας νέας «μεταβατικότητας», εντελώς διαφορετικής από αυτήν τού περάσματος από τη φεουδαρχία και τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση και από τον πρωτο-καπιταλισμό στη βιομηχανική επανάσταση και τη «φιλελεύθερη» οικονομία.

Οι διεθνείς θεσμοί παγκόσμιας συνεργασίας και συνεννόησης (που ξεπήδησαν από τις στάχτες τού πολέμου και γέμισαν ελπίδες τους λαούς) αποδεικνύονται ανίσχυροι, παντελώς αδύναμοι να ανακόψουν ή να επαναρυθμίσουν τις σχέσεις τής πολιτικής εξουσίας με την οικονομική και την τεχνολογική επανάσταση. Δεν τολμούν να ψελλίσουν ούτε την παύση των πιο «ωμών» γενοκτονιών και απρόκλητων πολέμων που θεριεύουν σήμερα στη Μέση Ανατολή. Απεναντίας, προωθούν το δίκαιο τού ισχυρότερου που συνδέει τις πολεμικές επιχειρήσεις με την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των διεθνών οικονομικών κολοσσών τής ενέργειας, της πολεμικής και χημικής βιομηχανίας, ακόμη και της πυρηνικής τεχνολογίας, στην οποία εσχάτως επιδίδεται ο χρεοκοπημένος στη χώρα του και στην Ευρώπη κ.Μακρόν που επιχειρεί να «πουλήσει» στις χώρες τής ευρωπαϊκής περιφέρειας τα λεγόμενα «μικρά πυρηνικά όπλα» για την αντιμετώπιση υπαρκτών ή φανταστικών εχθρών.

Μέσα σ’αυτές τις συνθήκες τής απέκδυσης της διεθνούς κοινωνίας από τα προτάγματα του ανθρωπιστικού πολιτισμού και τις κατακτήσεις τού Διεθνούς Δικαίου, διαρκώς αδρανοποιούνται ή αποσβέννονται τα επιτεύγματα των διαχρονικών αγώνων των λαών και οι κατακτήσεις τού λεγόμενου «συνταγματικού πολιτισμού».

Ζούμε σε μια ρευστή εποχή χωρίς κανόνες!

●Η νομιμοποίηση των δημοκρατικών θεσμών απομειώνεται.

●Η θεμελιακή αρχή τής διάκρισης των εξουσιών και της Δημοκρατικής Πολιτικής Λειτουργίας τής αλληλοπεριχώρησης, του σεβασμού των διαδικασιών, τού ουσιαστικού ελέγχου, της περιοδικής λογοδοσίας των οργάνων κάθε εξουσίας, εξαϋλώνεται.

●Η λεγόμενη «μετα-δημοκρατία» δεν αφορά στην εμβάθυνση και περαιτέρω ουσιαστικοποίηση της αστικής δημοκρατίας αλλά με ορολογικούς ευφημισμούς στην απίσχναση των αρμών τής Δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας, μέσω της μεταβίβασης κρίσιμων δημοσίων λειτουργιών στις πολυπληθείς και κατ’ευφημισμό λεγόμενες «Ανεξάρτητες» Αρχές και στην Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή.

●Η λεγόμενη «Διανόηση» απεμπόλησε την κριτική, την «αίρεση», τη διαφορετικότητα προς τις εξουσίες.

●Η εταιρική διακυβέρνηση, που εκπορεύεται από τα όργανα της ΕΕ, δεν επιτρέπεται να αμφισβητείται, σε μια λυμφατική δημοκρατία που απαγορεύει τα δημοψηφίσματα για καθοριστικές αποφάσεις.

●Η λεγόμενη Ευρωπαϊκή «Ένωση» τείνει να μετατραπεί σε έναν οικονομικό και κοινωνικό μεγαχώρο όπου ισχύει μόνον το σύστημα τής εταιρικής διακυβέρνησης του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Γι’αυτό και οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν, συν τω χρόνω, παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μιας άλλης μοίρας.

●Τα ευρωπαϊκά κράτη βρίσκονται σε ένα τέλμα πολιτισμικής-ιδεολογικής, κοινωνικής και οικονομικής παρακμής, ιδίως μετά το βίαιο κύμα τού ραγδαίου επανεξοπλισμού όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ακόμη και αυτών που αιματοκύλησαν τον περασμένο αιώνα δύο φορές την Ευρώπη και ολόκληρη την Ανθρωπότητα.

●Η υπερεθνική ευρωπαϊκή ελίτ υπογράφει προτιμησιακές Συμφωνίες Mercosur με την Ινδία και άλλες χώρες, από τις οποίες εισάγονται ανταγωνιστικά προϊόντα και χωρίς τις αυστηρές προδιαγραφές τής ΕΕ, συνεπιφέροντας την καταστροφή τής εγχώριας παραγωγής.

●Η ευρωπαϊκή αναρρίπηση και ενίσχυση με κάθε τρόπο τής Ουκρανίας προσπαθεί να αποκρύψει τα αληθή αίτια της διένεξης που βρίσκονται (μεταξύ των άλλων) κυρίως στην αθέτηση των Συμφωνιών του 2014.

●Οι ΗΠΑ πορεύονται χωρίς σεβασμό στους διεθνείς κανόνες και επιδίδονται σε πειρατικές ενέργειες εναντίον ανεξάρτητων κρατών.

●Οι κοινωνίες έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Είναι κατακερματισμένες σε μοναχικές ατομικότητες, χωρίς ένα σταθερό ιδεατό σύστημα αξιών.

●Η «μεγάλη πολιτική πλατφόρμα» τής σημερινής μεθύστερης νεωτερικότητας είναι η ιδιωτικοποίηση παντού, η διαρπαγή τού πλούτου των κοινωνιών (κυρίως των μικρών κρατών) μέσω της στρατηγικής των γενικευμένων ή επιμέρους Μνημονίων…

2. Η Ελλάδα ξανά στον αστερισμό του τριπολικού μνημονιακού τόξου. Το κόμμα Τσίπρα, ανάχωμα για ελπιδοφόρα εναλλακτική Αριστερά

Στην Ελλάδα τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» διαγκωνίζονται για τα δευτερεύοντα και θεωρούν αυτονόητο εθνικό …καθήκον την υλοποίηση όλων των μνημονιακών προβλέψεων. Το μνημονιακό πολιτικό τόξο ενδυναμώνεται με την επανεμφάνιση του κ.Τσίπρα που προσπαθεί να σταθεί εμπόδιο στη δημιουργία νέων απελευθερωτικών πολιτικών δυνάμεων. Και το υπερΤαμείο συνεχίζει απτόητο την εξόνυση στους αγοραίους ανέμους του υλικού και άυλου πλούτου της πατρίδας.

Η απομείωση των κονδυλίων από το Κοινωνικό Κράτος είναι ραγδαία.

Οι σπουδαγμένοι νέοι μας δεν επανέρχονται στην πατρίδα λόγω κατάληψης των θέσεων από τους χιλιάδες (συνήθως χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα) νεοδημοκρατικούς παράγοντες.

Η εργατική στέγη είναι δυσεύρετη αφού τα Μνημόνια κατήργησαν τον ΑΟΕΚ και την Εργατική Εστία, δηλαδή τη μαζική παραγωγή και διάθεση εργατικών κατοικιών.

Η πλειονότητα των εργαζομένων και συνταξιούχων βρίσκονται πλησίον ή κάτω από τα όρια τής φτώχειας και όλοι τρέμουν τη στιγμή που θα χρειαστούν μια δύσκολη θεραπεία και απεύχονται να βρεθούν σε ένα από τα ελλειμματικά καθιδρύματα του ΕΣΥ.

Τα διαρκή επεισόδια τής δίκης των Τεμπών αποκαλύπτουν την ανυποληψία των θεσμών και τις παρεμβάσεις τής πολιτικής εξουσίας στη δικαστική.

Οι νέοι αποξενώνονται και παραιτούνται από το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Το Κοινωνικό Κράτος υποβαθμίζεται περαιτέρω με την περικοπή των δημοσίων δαπανών για την υγεία.

Η απο-νομιμοποίηση όλων των θεσμών που στηρίζουν τη Δημοκρατία και την Πολιτική Λειτουργία επιταχύνεται. Η πλήρης ανυποληψία των θεσμών, με τα δεκάδες σκάνδαλα και τη στάση τής «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, συνεχίζεται.

3. Ο «πειθαρχικός» νεοφιλελευθερισμός παντού

Το τέλος τής παραδοσιακής πολιτικής δημοκρατίας

Οι εθνικές κυβερνήσεις, σ’αυτή τη νέα μεταβατική περίοδο, θα εφαρμόζουν πιστά τον πειθαρχικό νεοφιλελευθερισμό. Οι οίκοι αξιολόγησης που έχουν στην ιδιοκτησία τους πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αλλά και αρπακτικά funds πειθαναγκάζουν τις κυβερνήσεις στην πολιτική που υπαγορεύουν τα συμφέροντά τους κι έτσι βαθμολογούν (ως «επί της γης θεοί») και καθορίζουν την πορεία ολόκληρων εθνικών λαοτήτων.

Τα δεκάδες χιλιάδες lobbies συμφερόντων (που ενδημούν στις Βρυξέλλες και τις άλλες έδρες των κοινοτικών οργάνων) προσδιορίζουν τη γραμμή πλεύσης της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής η οποία προωθεί ένα νέο συνταγματισμό. Στο επίκεντρό του βρίσκεται η τιθάσευση, ή ακόμη και η εξ ολοκλήρου στέρηση, των δημοσίων λειτουργιών και δικαιωμάτων, μαζί με ένα σύστημα εκπειθάρχησης και αυστηρής τιμωρίας (ή ακόμη και απαγόρευσης) τής όποιας κοινωνικότητας αναπτύσσεται και τείνει να αμφισβητήσει τη συνταγματική οικονομική απολυταρχία.

Γιατί είναι γνωστό προ πολλού ότι το πρώτο κρίσιμο βήμα έχει ήδη γίνει αφού οι λαοί «αποδέχτηκαν» το σύστημα της εταιρικής διακυβέρνησης και τα κυρίαρχα ευρωπαϊκά κείμενα απαγορεύουν πλέον την εναλλακτική οικονομική και κοινωνική οργάνωση των κρατών. Αυτό θα είναι και το τέλος τής Πολιτικής Δημοκρατίας, όπως αναπτύχθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι σήμερα.

Η πλήρης κατίσχυση της παγκόσμιας τεχνογραφειοκρατικής ελίτ, με όπλο την τεχνητή νοημοσύνη και σε συνεργασία με την τέταρτη εξουσία (ΜΜΕ) και την πέμπτη (χρηματιστηριακές αγορές, οίκοι αξιολόγησης, μεγάλα παγκόσμια funds), θα βάλει «ταφόπλακα» στη Δημοκρατία και στην ανεξάρτητη Πολιτική Λειτουργία. Ήδη γευόμαστε το παράδειγμα μεγάλων κρατών όπου οι επιχειρηματίες έχουν καταλάβει τις κύριες πολιτικές θέσεις

Εξάλλου, η περιοδική έκφραση των λαών θα θεωρηθεί περιττή για τη λειτουργία και την αναπαραγωγή τού συστήματος. Αυτή είναι κοινωνική δυστοπία και δυστυχώς φαίνεται ότι είναι η μόνη νομοτέλεια που προοιωνίζονται οι σημερινές συνθήκες στην Ευρώπη!

4. «Μετακοινωνική» εποχή και γενικευμένη ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών

Έτσι η μετα-κοινωνική εποχή:

-τής καθολικής ιδιωτικοποίησης των δημοσίων αγαθών,

-της γενικευμένης απίσχνασης (έως κατάργησης) του Κοινωνικού Κράτους,

-της πλήρους επαγγελματοποίησης της δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης,

-της περιθωριοποίησης του μεγάλου τμήματος του πληθυσμού,

-της μαζικής ανεξέλεγκτης μετανάστευσης των λαών λόγω φτώχειας, έλλειψης νερού, εκτάκτων και ακραίων φυσικών φαινομένων,

-τής επικράτησης των εργασιακών μοντέλων της «gig-economy», δηλαδή της γενικευμένης περιστασιακής απασχόλησης,

θα οδηγήσει σε πληθυσμούς, αποκομμένους από τους δεσμούς τού κοινού συμφέροντος, μακριά από τα πολιτιστικά αγαθά, την κοινότητα της πίστης κ.λπ., όπου θα κυριαρχεί η επισφάλεια-ανασφάλεια, η ευαλωτότητα, η ευθραυστότητα, η γενικευμένη αβεβαιότητα. Ακολούθως ένα μεγάλο μέρος τού παγκόσμιου πληθυσμού θα οδηγηθεί σε περιστασιακή υπο-απασχόληση.

5.Η Ελλάδα, αποικία χρέους, καταδικασμένη στη «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού και του real estate

Η Ελλάδα, ως αποικία χρέους, φαίνεται πλέον ότι είναι καταδικασμένη από τους δανειστές στη «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού και στο real estate (ενασχολήσεις που επηρεάζονται από τη διεθνή οικονομική κρίση και τις πολεμικές επιχειρήσεις) χωρίς καμία δυναμική σε άλλους κλάδους τής οικονομικής δραστηριότητας, αφού και οι μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών μεγάλες επιχειρηματικές συμπράξεις επεκτείνονται ή μεταφέρονται σε άλλες αγορές.

Η χώρα, χωρίς σοβαρές δημόσιες-κρατικές δομές, δεν μπορεί να μπει σε ρότα διατηρήσιμης ανάπτυξης. Είμαστε η μόνη χώρα που παραδίδει, συν τω χρόνω, όλες τις υποδομές στις κρατικές ή/και ιδιωτικές επιχειρηματικές οντότητες των δανειστών, σύμφωνα με τον άτυπο-εσωτερικό καταμερισμό των «λάφυρων» μεταξύ τους, χωρίς να έχει λόγο σε τίποτε, πολύ περισσότερο που τον πρώτο και τελευταίο λόγο για την οικονομική ανάπτυξη και την κατανομή των επενδύσεων και των κονδυλίων έχουν οι δανειστές, το υπερΤαμείο και ο ESM.

Αυτά τα φαινόμενα μαζί με τη ραγδαία καταστροφή τής πρωτογενούς παραγωγής δεν μπορεί παρά να οδηγούν, στην καλύτερη περίπτωση, σε χαμηλά ποσοστά ονομαστικής ανάπτυξης, που δεν διαχέεται στο κοινωνικό σύνολο. Σ’αυτό το νέο ΕλΝτοράντο ιδιωτικοποιήσεων, το κόστος συντήρησης του κράτους και όποιων στοιχειωδών υποδομών θα το σηκώνουν οι πολίτες ενώ ο πλούτος θα φεύγει στους ξένους που διοικούν και κατέχουν τα δημόσια αγαθά.

Η κρίση επομένως δεν είναι μόνο της απαξιωμένης πολιτικής ηγεσίας, αλλά της ίδιας της ελληνικής-εθνικής οικονομικής ελίτ που δεν απέκτησε ποτέ εθνική αστική τάξη και που τώρα συμμάχησε πλήρως στην πολιτική αλλοτρίωσης των δανειστών προκειμένου να επωφεληθεί από τα νέα δεδομένα. Αρκείται στη συνεργασία με μεγάλους ξένους ομίλους για τη διακίνηση τμημάτων τής δημόσιας περιουσίας στους υποδεικνυόμενους από τους δανειστές διεθνείς ή κρατικούς επενδυτές, διεκπεραιώνοντας ένα υπηρετικό-συμπληρωματικό ρόλο στην εδραίωση της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.

6. Πολιτικά κόμματα-κοινωνικές οργανώσεις, χωρίς πρόταση και όραμα για τον λαό μας

Απαιτείται ένα γενικευμένο bing-bang στην Πολιτική, την Κοινωνία, τον Πολιτισμό

Τα πολιτικά κόμματα αδυνατούν να διατυπώσουν ένα σχέδιο για τη χώρα που βαδίζει στο κενό. Δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της στιγμής και το επερχόμενο σημείο μηδέν.

Οι κοινωνικές οργανώσεις βρίσκονται χωρίς συνοχή και αμοιβαία υπόληψη, χωρίς πρόγραμμα και προτάσεις εξόδου, χωρίς δομικά συνέδρια αυτοκριτικής, προβληματισμού και επανεκκίνησης μετά την ήττα τής περασμένης δεκαετίας.

Έτσι η νεολαία γίνεται άθυρμα των αγοραίων ανέμων, των βλαβερών συνηθειών τού διαδικτύου, της πλήρους ατομοκεντρικής θεώρησης της ζωής. Οι νέοι σήμερα δεν θεώνται, να αναφέρουν, πολύ περισσότερο να μιμούνται, την εξέγερση όλου του φοιτητικού κόσμου της Αμερικής, ακόμη και των πιο συντηρητικών-κεφαλαιουχικών πανεπιστημίων των ΗΠΑ, που απαιτούν τον τερματισμό τής γενοκτονίας των Παλαιστινίων και τη δημιουργία επιτέλους ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, κατά τη Συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής Camp David (2000).

Δεν υπάρχει σημαία, λάβαρο, κεντρική ιδέα και επιδίωξη όπως είχαν οι προηγούμενες γενιές. Έτσι η μεγάλη παραβατικότητα των αγχωμένων εφήβων
-ακόμη και μικρών παιδιών του Δημοτικού Σχολείου- για την καθημερινή επιβίωση, έχει γενικευτεί και δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο. Όταν κάτι παίρνει διαστάσεις γενικότητας και μονιμότητας, σημαίνει ότι και οι θεσμοί τής οικογένειας, της εκπαίδευσης, της διδασκαλίας, τής μεταλαμπάδευσης των αξιών, της Εκκλησίας, των καθιδρυμάτων τού πολιτισμού…, είναι σε παρακμή.

Οι παραδοσιακές συλλογικότητες, που διαμόρφωναν συνείδηση, ήθος, σεβασμό, κοινωνικότητα και αλληλεγγύη, δεν φαίνεται να επανέρχονται στο επόμενο ορατό διάστημα. Οδεύουμε σε πλήρη απαξίωση όλων των παραδοσιακών δομών δημιουργίας συνείδησης και κοινωνικότητας, μέσα στους οποίους βλάσταινε και αναπτυσσόταν το αίσθημα του «συν-ανήκειν».

Ο ατομοκεντρισμός των δικαιωμάτων και οι θεσμικές υπερβολές καταστρέφουν την έννοια της Κοινωνίας, το αίσθημα της ενότητας, αυτά τα ίδια τα ατομικά δικαιώματα που δεν μπορούν να ασκηθούν έξω από αυτήν.

Η αμήχανη Πολιτεία και οι λοιποί φορείς θα επεμβαίνουν απλώς κατασταλτικά μη μπορώντας να ανταποκριθούν, έστω και στοιχειωδώς, στη συχνότητα και την ταχύτητα των βίαιων φαινομένων.

Το πολιτικό σύστημα δεν δίνει μάχη για την κοινωνία, τη νεολαία, τη χώρα. Και μαζί με το πολιτικό προσωπικό, μεγάλο τμήμα τής Διανόησης, των Πανεπιστημίων, των πνευματικών θεσμών…, αποπνέουν μια πρωτοφανή απαξίωση, ανυποληψία, κρίση παρακμή.

Οι σκεπτόμενοι Έλληνες δεν αναμένουν τίποτε από αυτούς τους θεσμούς! Και όμως αυτή η αναγκαία επίγνωση, η σωστή κατανόηση της δύσκολης συγκυρίας, πρέπει να γίνει πρωτίστως από τη νεολαία, τον ευαίσθητο δείκτη προσανατολισμού των κοινωνιών, όπως γινόταν πάντοτε στην ανθρώπινη ιστορία.

Κοντολογίς, αυτή η χώρα δεν έχει μέλλον ούτε στο εθνικό, ούτε στο οικονομικό, ούτε στο κοινωνικό επίπεδο. Διαρκώς θα απαξιώνεται και θα υποχωρεί στους δείκτες, όχι απλώς κινδυνεύοντας από μια νέα οικονομική περιπέτεια, αλλά από έναν οριστικό εθνικό, κοινωνικό και πληθυσμιακό αφανισμό.

Γι’αυτό χρειάζεται ένα νέο γενικευμένο Big-Bang στην πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό, το κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’αυτά έπρεπε να συζητάμε στη δύσκολη συγκυρία!

Όποια ευχή, επετειακή ανάμνηση, εθιμικός πανηγυρισμός των μεγάλων στιγμών τού Εργατικού Κινήματος στη χώρα μας, όπως η Εργατική Πρωτομαγιά, απορροφώνται από την κατεπείγουσα αναγκαιότητα να τονίσουμε το έκτακτο των στιγμών, την κρισιμότητα των περιστάσεων που ζει η πολύπαθη ιστορική μας χώρα… Μήπως επιτέλους αχνοφέξει στον ορίζοντα ένα φως αυτοσυνειδησίας, ιστορικής αυτοκατάφασης και ελπίδας…

Αλέξης Π. Μητρόπουλος, Καθηγητής-Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ

Περισσότερα:

Επίδομα 300 ευρώ σε συνταξιούχους: Ποια είναι τα νέα όρια – Τι θα γίνει με τις «χηρείας»

Αναδρομικά έως 7.800 ευρώ σε συντάξεις χηρείας – Ποιους αφορά η απόφαση

Συνταξιούχοι: πώς θα δείτε αν δικαιούστε αύξηση ή αναδρομικά