Ήμουν κι εγώ εκεί
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις πρέπει να είναι λιτές. Να μην ψάχνουν άλλοθι, αποχρώσεις ή βολικές ισορροπίες. Τέτοιες στιγμές είναι αυτές στο Πόρτο Γερμενό, στα Βίλια και στα Μέγαρα.
Είμαι τρεις μέρες εκεί και είδα! Σε αυτά τα μέρη έχει συμβεί μία καταστροφή κολοσσιαία, τερατώδη και ανείπωτη στο μέγεθος της. Με ολόκληρα οικοσυστήματα αφανισμένα, με περιουσίες, καλλιέργειες και κόπους μιας ζωής να χάνονται, μόνο η λέξη ΑΠΟΤΥΧΙΑ ταιριάζει.
Μια αποτυχία που δεν μπορεί να εξωραιστεί επειδή διατυπώνεται με πιο προσεκτικές λέξεις, ή επειδή διαθέτει καλύτερο επικοινωνιακό σχέδιο. Τι να κάνει η «επικοινωνία» όταν η πραγματικότητα μυρίζει καμένο πεύκο, μυρίζει στάχτη, μυρίζει χώμα που δεν θα ξαναγίνει ποτέ το ίδιο. Κάθε καμένο δάσος δεν είναι απλώς μια μαύρη έκταση στον χάρτη. Είναι χαμένη βιοποικιλότητα, κατεστραμμένες περιουσίες, τραυματισμένες κοινότητες ανθρώπων…
Ναι, είναι σημαντικό που δεν έχουμε εκατόμβες νεκρών, όπως άλλοτε. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι γυμνοί από προϋποθέσεις. Οι άνθρωποι είναι και οι τόποι τους, οι αναφορές τους, οι χώροι όπου αναπνέουν και κινούνται, οι μνήμες τους, οι δουλειές τους, τα χωράφια και τα σπίτια τους, τα δέντρα και οι καλλιέργειες τους.
Είναι το δάσος που έβλεπαν από το παράθυρό τους, το χωράφι που καλλιεργούσαν, το βουνό όπου μεγάλωσαν τα παιδιά τους, οι μέλισσες, οι ελιές, τα ζώα, οι διαδρομές τους…
Αν προσέξει κανείς το «αφήγημα» που σιγά σιγά χτίζεται, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ συνηθίσουμε να υπομένουμε τις δασικές πυρκαγιές. Και να μην οργιζόμαστε, να μη θυμώνουμε και, κυρίως, να μην αναζητούμε ευθύνες, γιατί… κλιματική κρίση είναι, τι να κάνουμε;
Οφείλουμε να… είμαστε ευγνώμονες που δεν καιγόμαστε ζωντανοί όπως στο Μάτι, πριν στην Ηλεία, πιο πριν κάπου αλλού. Όλα παρουσιάζονται ως αναπότρεπτη “φυσική” πραγματικότητα, αρκεί οι αυθύνες να μη φτάσουν ποτέ εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο. Η προσπάθεια που γίνεται, δηλαδή, ώστε να αποδεχτούμε ότι έτσι θα είναι, πλέον, κάθε καλοκαίρι μας.
Διαμορφώνεται μια νέα «κανονικότητα», όπου θα θεωρείται ως περίπου φυσιολογικό αυτό που κάποτε θα μας εξόργιζε.
Όμως, δεν υπάρχει κανένας νόμος της φύσης ή της ιστορίας, που να λέει ότι η καταστροφή… αποτελεί θερινό έθιμο!
Σε καμία κυβέρνηση – είτε σε αυτή, είτε στην προηγούμενη είτε στην επόμενη – δεν πρέπει να επιτραπεί να μας να πείσει, ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα.
Γιατί από τη στιγμή που η καταστροφή μετατρέπεται σε «κανονικότητα», η επόμενη καταστροφή… έχει ήδη αρχίσει! Και τη στιγμή που θα πάψουμε να απαιτούμε ευθύνη, η επόμενη μεγάλη φωτιά θα καίει ότι απέμεινε, πριν καν ανάψει!
(Κείμενο από τον προσωπικό λογαριασμό του Δημήτρη Στριλάκου στο fb).
- 28 λεπτά πριν Ο φόβος των αναζωπυρώσεων: Μάχη με τις φλόγες για να σωθούν σπίτα – Στάχτη η Αιγιαλεία
- 2 ώρες πριν Ήμουν κι εγώ εκεί
- 2 ώρες πριν ΑΣΕΠ: Αιτήσεις έως τη Δευτέρα (10/8) για 1.746 νέες προσλήψεις
