Από το ‘δώσ’ τα όλα’ στο Ειδικό Δικαστήριο – Η περιπέτεια Τσοβόλα

Σαν σήμερα, 08 Αυγούστου 1990, ο Δημήτρης Τσοβόλας, πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, αφήνεται ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους, με ομόφωνη γνώμη κατηγόρων και ανακριτή.

Ο τότε πολιτικός κατηγορούνταν για απιστία και για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, στο πλαίσιο της πολύκροτης υπόθεσης που συνδέθηκε με το σκάνδαλο Κοσκωτά και σημάδεψε την πολιτική ζωή της χώρας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990.

Από το υπουργείο Οικονομικών στο εδώλιο

Ο Δημήτρης Τσοβόλας είχε διατελέσει υφυπουργός, αναπληρωτής υπουργός και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Υπήρξε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες πολιτικές φυσιογνωμίες του ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου.

Η υπόθεσή του συνδέθηκε με τη ρύθμιση φορολογικών εκκρεμοτήτων του επιχειρηματία  Σωκράτη Καλκάνη, γεγονός για το οποίο παραπέμφθηκε το 1991 στο Ειδικό Δικαστήριο.

Ο Γιώργος Κοσκωτάς

Η σκιά της υπόθεσης Κοσκωτά

Η περίοδος εκείνη ήταν μία από τις πιο ταραχώδεις της Μεταπολίτευσης, καθώς η υπόθεση Κοσκωτά είχε προκαλέσει έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και είχε οδηγήσει σε παραπομπές κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Ο Τσοβόλας βρέθηκε στο επίκεντρο της δικαστικής διερεύνησης, ωστόσο αρχικά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους.

Η εξέλιξη αυτή δεν έβαλε τέλος στην υπόθεση. Τον Ιανουάριο του 1992 καταδικάστηκε σε φυλάκιση δυόμισι ετών με αναστολή και σε τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει και τη βουλευτική του έδρα.

Το «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα» και η πολιτική του διαδρομή

Το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα είχε ταυτιστεί πολιτικά με την οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980.

Ιδιαίτερα γνωστή έμεινε η φράση «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα», την οποία είχε απευθύνει ο Ανδρέας Παπανδρέου σε προεκλογική συγκέντρωση στο Περιστέρι, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών παροχών και πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από την οικονομία.

Η δικαστική περιπέτεια του πρώην υπουργού αποτέλεσε μία από τις χαρακτηριστικότερες υποθέσεις της πολιτικής κρίσης εκείνης της περιόδου και παρέμεινε για χρόνια σημείο αναφοράς στη δημόσια συζήτηση για τη σχέση πολιτικής εξουσίας, ποινικής ευθύνης και Ειδικού Δικαστηρίου.