Όταν οι λογαριασμοί δεν βγαίνουν: Οι «μαγικές» λύσεις…

Η Ευρώπη φαίνεται να επιστρέφει σε μια εποχή «μαγικών» λύσεων, όπου οι πολιτικές υποσχέσεις δεν συνοδεύονται πάντα από αντίστοιχα συγκεκριμένες και αξιόπιστες πηγές χρηματοδότησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το οικονομικό πρόγραμμα της Μαρίν Λεπέν, η οποία προηγείται στις δημοσκοπήσεις για την προεδρική εκλογή στη Γαλλία. Το σχέδιό της προβλέπει μείωση του γαλλικού ελλείμματος κατά 140 δισ. ευρώ, παράλληλα με φορολογικές ελαφρύνσεις ύψους 30 δισ. ευρώ και αυξημένες δαπάνες για συντάξεις, με διατήρηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 62 έτη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μείωσή του στα 60.

Το ερώτημα είναι πώς μπορούν να χρηματοδοτηθούν όλα αυτά ταυτόχρονα

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, σημαντικό μέρος των απαιτούμενων πόρων θα προέλθει από περικοπές δαπανών για τη μετανάστευση, οι οποίες υπολογίζονται έως και σε 29 δισ. ευρώ, καθώς και από μείωση κατά 5 δισ. ευρώ της γαλλικής συνεισφοράς στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Παράλληλα, προτείνεται η ενίσχυση των εσόδων της Ε.Ε. μέσω φόρων στον καπνό και στο αλκοόλ.

Επιπλέον, γίνεται λόγος για εξοικονόμηση ακόμη 26 δισ. ευρώ μέσω της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και της αναδιοργάνωσης του κράτους. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προσδοκία παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προκειμένου να περιοριστεί το κόστος δανεισμού της Γαλλίας.

Το πρόβλημα είναι γνώριμο. Οι φορολογικές μειώσεις και οι αυξημένες κοινωνικές παροχές παρουσιάζονται με σαφήνεια, όμως οι εξοικονομήσεις που υποτίθεται ότι θα τις χρηματοδοτήσουν συχνά παραμένουν αόριστες. Η μείωση της φοροδιαφυγής, οι περικοπές στο κράτος ή ο περιορισμός δαπανών εμφανίζονται ως δεδομένες πηγές χρημάτων, χωρίς πάντα να εξηγείται με ακρίβεια πόσα θα αποδώσουν, σε ποιο χρονικό διάστημα και με ποιο πραγματικό κόστος.

Το ίδιο φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη Γαλλία.

Παρόμοια επιχειρήματα έχουν αρχίσει να ακούγονται και στην Ελλάδα, με πολιτικές δυνάμεις να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν διαθέτει στους πολίτες «χρήματα που υπάρχουν», ακόμη και όταν αυτά συγκρούονται με τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Η αντίφαση είναι εμφανής. Από τη μία πλευρά, η Ελλάδα επιθυμεί να συνεχίσει να επωφελείται από την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Από την άλλη, εμφανίζονται φωνές που αντιμετωπίζουν τους κανόνες που συνοδεύουν αυτή τη χρηματοδότηση ως προαιρετικούς.

Και αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο κατά την οποία οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται ολοένα και λιγότερο πρόθυμες να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος του κόστους του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Κάθε νέα δαπάνη, είτε στη Γαλλία είτε στην Ελλάδα, χρειάζεται μια πραγματική και αξιόπιστη πηγή χρηματοδότησης. Διαφορετικά, οι υποσχέσεις μπορεί να είναι πολιτικά ελκυστικές, αλλά οικονομικά εύθραυστες.

Η Ευρώπη έχει ακούσει πολλές φορές μεγάλες υποσχέσεις. Η Ελλάδα, όμως, έχει και την εμπειρία του τι ακολουθεί όταν στο τέλος οι λογαριασμοί δεν βγαίνουν.

Περισσότερα:

Εξωδικαστικός μηχανισμός: Ρύθμιση για το 61,8% των αιτημάτων – Στα 21,2 δισ. ευρώ οι οφειλές

ΟΑΣΘ: 56 νέοι ελεγκτές στα λεωφορεία – Πώς μειώνεται το πρόστιμο κατά 50%

Airbnb: Μειώνονται οι καταχωρίσεις στο κέντρο της Αθήνας

Φορολογικές δηλώσεις: Πάνω από 100.000 εκπρόθεσμες – Ποιοι γλιτώνουν το πρόστιμο