Εορτολόγιο: Δείτε ποιοι γιορτάζουν σήμερα, Τρίτη (2/12/2025)
Δείτε ποιοι γιορτάζουν σήμερα, Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2025.
Αν αναρωτιέστε «ποιος γιορτάζει σήμερα;», το Εορτολόγιο της Τρίτης 2 Δεκεμβρίου 2025 τιμά σπουδαίους Αγίους της Εκκλησίας μας: τον Προφήτη Αββακούμ, την Αγία Μυρώπη (ή Μερόπη), τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και πλήθος ακόμη Οσίων και Μαρτύρων, καθώς και τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας.
Ποια ονόματα γιορτάζουν σήμερα 2 Δεκεμβρίου
Σύμφωνα με το εορτολόγιο, γιορτάζουν τα εξής ονόματα:
- Μερόπη, Μυρόπη
- Σολομών, Σολομώντας, Σόλων, Σόλωνας, Σολομωντία
- Πορφύριος, Πορφυρός, Πορφύρης
- Πορφυρή, Πορφυρία, Πορφύρα, Πορφυρώ, Πορφυρούλα
- Αββακούμ, Ιωαννίκιος, Ισίδωρος, Ηρακλείμων
Αν έχετε κάποιον δικό σας με αυτά τα ονόματα, είναι μια όμορφη αφορμή για μια ευχή, ένα τηλέφωνο ή μια επίσκεψη.
Οι Άγιοι που τιμά το Εορτολόγιο σήμερα
Προφήτης Αββακούμ – Ο «θερμός εναγκαλισμός» της πίστης
Ο Προφήτης Αββακούμ, ένας από τους δώδεκα μικρούς Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, έζησε περίπου μεταξύ 650 και 672 π.Χ. Ήταν από τη φυλή του Συμεών και γιος του Σαφάτ. Το όνομά του σημαίνει «θερμός εναγκαλισμός», δείχνοντας τη ζεστή και σταθερή σχέση του με τον Θεό.
Στο προφητικό του βιβλίο, που ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη λογοτεχνική του δύναμη, ελέγχει τον ιουδαϊκό λαό, επειδή εγκατέλειψε την αληθινή πίστη και οδηγήθηκε στην ειδωλολατρία. Τονίζει ότι ο δίκαιος δεν λυγίζει εύκολα στις δοκιμασίες, αλλά ζει «ἐκ πίστεως», δηλαδή από την εμπιστοσύνη του στον Θεό και την τήρηση του νόμου Του.
Ο ίδιος ο Προφήτης δηλώνει πως θα χαίρεται και θα ελπίζει στον Κύριο, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω του. Έτσι μας διδάσκει να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες χωρίς λιποψυχία, με εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια. Ο Αββακούμ κοιμήθηκε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.
Αγία Μυρώπη (ή Μερόπη) – Η γενναία μάρτυρας της Χίου
Η Αγία Μυρώπη, από τις πιο γενναίες γυναίκες μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών αιώνων, έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. Γεννήθηκε στην Έφεσο, έχασε νωρίς τον πατέρα της και ανατράφηκε με ευλάβεια από τη μητέρα της, η οποία καταγόταν από τη Χίο.
Σύμφωνα με την παράδοση, στην Έφεσο η Αγία επισκεπτόταν συχνά τον τάφο της Αγίας Ερμιόνης, κόρης του Αποστόλου Φιλίππου, από τον οποίο ανάβλυζε μύρο. Το μοίραζε με αγάπη στους πιστούς, γι’ αυτό και έμεινε γνωστή ως Μυρώπη.
Όταν ο αυτοκράτορας Δέκιος εξαπέλυσε διωγμούς κατά των χριστιανών, η Μυρώπη με τη μητέρα της κατέφυγαν στη Χίο, όπου διακόνησαν φτωχούς και ασθενείς. Στο νησί αυτό μαρτύρησε και ο Άγιος Ισίδωρος. Ο ειδωλολάτρης άρχοντας Νουμέριος διέταξε να μείνει άταφο το τίμιο λείψανό του. Τότε η Μυρώπη, με κίνδυνο της ζωής της, το έκλεψε μαζί με τις υπηρέτριές της και το έθαψε με μεγάλη ευλάβεια.
Όταν ο φρουρός κατηγορήθηκε και κινδύνευσε να θανατωθεί, η Μυρώπη παρουσιάστηκε θαρραλέα στον άρχοντα, ομολόγησε την πράξη της και ανέλαβε όλη την ευθύνη. Ο Νουμέριος, γεμάτος οργή, διέταξε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες την έδειραν ανελέητα με χοντρά ραβδιά, όμως η Αγία άντεξε τις πληγές με απίστευτη ψυχραιμία και πίστη. Λίγο αργότερα, παρέδωσε το πνεύμα της στη φυλακή, κερδίζοντας τον στέφανο του μαρτυρίου.
Σημείωση: Στον Συναξαριστή του Delehaye η μνήμη της αναφέρεται στις 23 Νοεμβρίου.
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης – Ο σύγχρονος διορατικός και θαυματουργός Γέροντας
Ο σύγχρονος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας, στην Εύβοια. Οι γονείς του, Λεωνίδας και Ελένη, ήταν απλοί αλλά βαθιά ευσεβείς άνθρωποι. Ο πατέρας του, ψάλτης στο χωριό, είχε γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Νεκτάριο.
Η οικογένεια ζούσε μέσα στη φτώχεια. Ο πατέρας αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αμερική για να εργαστεί στην κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά. Ο μικρός Ευάγγελος, το τέταρτο παιδί της οικογένειας, φύλαγε πρόβατα και πρόλαβε να πάει μόνο στην πρώτη τάξη του δημοτικού. Πολύ νωρίς, σε ηλικία μόλις επτά ετών, έφυγε για δουλειά στη Χαλκίδα και αργότερα στον Πειραιά, όπου εργάστηκε σε παντοπωλείο συγγενή του.
Στα δώδεκα χρόνια του, με φλογερή επιθυμία να μιμηθεί τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη, έφυγε κρυφά για το Άγιον Όρος. Η θεία χάρη τον οδήγησε στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια, όπου υποτάχθηκε σε δύο αυστηρούς αλλά αγιασμένους γέροντες, τον Παντελεήμονα και τον Ιωαννίκιο. Σε ηλικία 14 ετών έγινε μοναχός με το όνομα Νικήτας και δύο χρόνια αργότερα έλαβε το μεγάλο σχήμα. Ο Θεός σύντομα του χάρισε και το διορατικό χάρισμα.
Στα δεκαεννέα του αρρώστησε σοβαρά και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιον Όρος. Επέστρεψε στην Εύβοια, στη Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών, και το 1926, σε ηλικία 20 ετών, χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο Γ’, ο οποίος του έδωσε το όνομα Πορφύριος. Στα 22 του έγινε πνευματικός και σύντομα αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε ως εφημέριος και πνευματικός στην Εύβοια, σε χωριά και μονές, διακονώντας τον κόσμο με αφοσίωση.
Το 1940 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ανέλαβε την εφημερία και το πνευματικό έργο στην Πολυκλινική Αθηνών. Όπως ο ίδιος έλεγε, έζησε εκεί «τριάντα τρία χρόνια σαν μία μέρα», υπηρετώντας τους ασθενείς και τους δοκιμασμένους ανθρώπους με ανιδιοτέλεια. Από το 1955 βρέθηκε στα Καλλίσια, σε ένα μικρό μονύδριο του Αγίου Νικολάου, όπου συνδύαζε τη χειρωνακτική εργασία με την πνευματική καθοδήγηση.
Το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι, με το όραμα να ιδρύσει μοναστήρι. Στην αρχή έζησε σε τροχόσπιτο, έπειτα σε ένα λιτό κελί από τσιμεντόλιθους, ενώ υπέμενε με υπομονή τις πολλές ασθένειες και δοκιμασίες της υγείας του. Παρά την κλονισμένη υγεία και την τύφλωσή του, συνέχισε να εργάζεται για την ανέγερση της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Με τη θεμελίωση του Καθολικού, στις 26 Φεβρουαρίου 1990, είδε το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα.
Τα τελευταία χρόνια επιθυμούσε να αποσυρθεί ξανά στο Άγιον Όρος, στα αγαπημένα του Καυσοκαλύβια. Τον Ιούνιο του 1991 αναχώρησε κρυφά, για να αποφύγει τελετές και τιμές στην κηδεία του. Στις 2 Δεκεμβρίου 1991, στις 4:31 το πρωί, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου, εκεί όπου είχε καρεί μοναχός δεκαετίες πριν. Τα τελευταία του λόγια ήταν από την αρχιερατική προσευχή του Χριστού: «ἵνα ὦσιν ἓν».
Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον κατέταξε επίσημα στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας στις 27 Νοεμβρίου 2013, υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Άγιοι Ιωάννης, Ηρακλείμων, Ανδρέας και Θεόφιλος οι Ερημίτες
Οι τέσσερις αυτοί Άγιοι κατάγονταν από την πόλη Οξύρρυγχο της Κάτω Αιγύπτου, στη δυτική όχθη του Νείλου. Γεννήθηκαν από χριστιανούς γονείς, μελετούσαν με ζήλο τις Άγιες Γραφές και αποφάσισαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στην έρημο.
Εκεί βρήκαν έναν υπέργηρο ευσεβή ερημίτη και έμειναν κοντά του έναν ολόκληρο χρόνο, μαθητεύοντας στην άσκηση και την προσευχή. Μετά την κοίμηση του γέροντα, παρέμειναν στο ίδιο μέρος για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Κάθε Σάββατο κατέβαιναν στους γύρω οικισμούς και κήρυτταν τον λόγο του Θεού, στηρίζοντας ψυχές και ενισχύοντας τους πιστούς. Τελικά κοιμήθηκαν ειρηνικά, αφήνοντας πίσω τους παράδειγμα υπομονής και αφοσίωσης.
Άγιος Σολομών, Αρχιεπίσκοπος Εφέσου
Ο Άγιος Σολομών δεν ταυτίζεται με τον γνωστό βασιλιά Σολομών της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά πρόκειται για αρχιποιμένα της Εκκλησίας, Αρχιεπίσκοπο Εφέσου. Οι πηγές δεν διασώζουν λεπτομέρειες για τη ζωή του· γνωρίζουμε όμως ότι κοιμήθηκε ειρηνικά, αφήνοντας μνήμη αγίου επισκόπου που διακόνησε με πίστη το ποίμνιό του.
Άγιος Άβιβος ο νέος – Ο μάρτυρας της φωτιάς
Ο Άγιος Άβιβος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λικινίου (307–323 μ.Χ.) και υπηρέτησε ως διάκονος στην πόλη Θαλσεΐ. Δίδασκε ακούραστα τον λόγο του Θεού, περιδιαβαίνοντας πόλεις και χωριά. Η δράση του προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρικών αρχών, με αποτέλεσμα τη σύλληψή του.
Μπροστά στον έπαρχο ομολόγησε με γενναιότητα την πίστη του στον Χριστό και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός. Παρέμεινε ατάραχος, έχοντας, όπως λέει η παράδοση, «συνόντα του πυρός τον Δεσπότην». Οι χριστιανοί παρέλαβαν το τίμιο λείψανό του και το έθαψαν με τιμές μαζί με τα λείψανα των Αγίων Μαρτύρων Γουρία και Σαμονά στο μέρος Βηθελακικλά.
Άγιος Μωϋσής ο Ομολογητής
Ο Άγιος Μωυσής (ή Μωσής) ο Ομολογητής είναι μορφή λιγότερο γνωστή. Δεν αναφέρεται στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου, αλλά μνημονεύεται την 2α Δεκεμβρίου στον Συναξαριστή Delehaye ως Ομολογητής. Πιθανότατα ταυτίζεται με τον Μωυσή τον Οικονόμο, που μνημονεύει παλαιός Παρισινός Κώδικας στις 3 Δεκεμβρίου. Η Εκκλησία τον τιμά ως άνθρωπο που ομολόγησε την πίστη με σταθερότητα, εν μέσω δοκιμασιών.
Όσιος Κύριλλος ο Φιλεώτης
Ο Όσιος Κύριλλος γεννήθηκε το 1015 μ.Χ. στο χωριό Φιλέα, στην επαρχία Δέρκων της Θράκης. Στο Άγιο Βάπτισμα πήρε το όνομα Κυριάκος· Κύριλλος έγινε αργότερα το μοναχικό του όνομα. Από μικρός διακρίθηκε στα Ιερά Γράμματα.
Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών παντρεύτηκε και απέκτησε παιδί. Παρ’ όλα αυτά, ο πόθος για τον μοναχικό βίο δεν έσβησε μέσα του. Πρότεινε στη σύζυγό του είτε να χωρίσουν είτε να ακολουθήσουν μαζί το μοναστήρι. Εκείνη δεν δέχθηκε, κι έτσι ο Κύριλλος έζησε για καιρό μέσα στο ίδιο του το σπίτι με ασκητικό τρόπο.
Το 1060 μ.Χ. ίδρυσε μοναστήρι στο χωριό του, του οποίου τον ναό ανήγειρε ο αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός. Έζησε με οσιακή ζωή, υπερβαίνοντας – όπως λέγεται – τα ανθρώπινα πάθη, και κοιμήθηκε ειρηνικά το 1110 μ.Χ.
Όσιος Αθανάσιος ο Έγκλειστος «ἐν τῷ Σπηλαίῳ»
Ο Όσιος Αθανάσιος έζησε στη Λαύρα των Σπηλαίων και ακολούθησε τον αυστηρό δρόμο της εγκλείστρας, δηλαδή του περιορισμού σε σπήλαιο ή κελί για συνεχή προσευχή. Με τη χάρη του Θεού θεράπευε όσους τον επισκέπτονταν με πίστη, προσφέροντας πνευματική και σωματική ανακούφιση.
Όσιος Αββακούμ ο ασκητής – Ο Κύπριος των Αλαμανών
Ο Όσιος Αββακούμ ήταν Κύπριος ασκητής, ένας από τους λεγόμενους Αλαμανούς που ασκήτεψαν στο νησί. Η παράδοση τον παρουσιάζει ως άνθρωπο της ησυχίας, που αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή και την άσκηση, μακριά από τη δόξα του κόσμου.
Όσιος Ιωαννίκιος ο εν Σερβία
Ο Όσιος Ιωαννίκιος καταγόταν από την περιοχή της Ζέτας, στο σημερινό Μαυροβούνιο, και έζησε τον 13ο αιώνα. Από μικρή ηλικία αγάπησε θερμά τον Χριστό και, ως νέος, εγκατέλειψε την κοσμική ζωή για να αφιερωθεί στον μοναχισμό.
Πρώτα μόνασε στο βουνό Crna Reka (Μαύρο Ποτάμι), όπου πριν από αυτόν είχε ασκητέψει και ο Όσιος Πέτρος ο Κόρης. Όταν η φήμη της αρετής του εξαπλώθηκε, ο Ιωαννίκιος αποσύρθηκε στη Ντρένιτσα, σε πυκνό δάσος, όπου έζησε σε προσευχή και αυστηρή άσκηση.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Δεσπότης της Σερβίας, Γεώργιος Μπράνκοβιτς, οδήγησε την άρρωστη κόρη του στον Άγιο, ο οποίος, με τη χάρη του Θεού, τη θεράπευσε. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Δεσπότης έκτισε μοναστήρι στην περιοχή, το σημερινό μοναστήρι Ντέβιτς στο Κόσσοβο, όπου φυλάσσονται τα τίμια λείψανα του Οσίου.
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γεροντίσσης
Ιδιαίτερη θέση στο εορτολόγιο κατέχει σήμερα η Σύναξη της Παναγίας της Γεροντίσσης, της θαυματουργής εικόνας που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος στο Άγιον Όρος. Η εικόνα είναι εφέστια, δηλαδή η κύρια εικόνα της Μονής, και θεωρείται αντίγραφο της Παναγίας Γοργοεπηκόου της Κωνσταντινουπόλεως.
Το πρόσωπο της Παναγίας αποπνέει γλυκύτητα και έλεος, χαρίζοντας στους προσκυνητές χαρά, ελπίδα και παρηγοριά. Η παράδοση αναφέρει ότι, την εποχή του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, η εικόνα «μετέφερε» θαυματουργικά τον τόπο ανέγερσης της Μονής: τα βράδια η εικόνα και τα εργαλεία των εργατών εμφανίζονταν σε άλλο σημείο, εκεί όπου τελικά χτίστηκε το μοναστήρι, δείχνοντας έτσι το θέλημα της Θεοτόκου.
Η ονομασία «Γερόντισσα» συνδέεται με ένα συγκλονιστικό θαύμα. Η εικόνα βρισκόταν παλαιότερα μέσα στο Ιερό, πίσω από την Αγία Τράπεζα. Όταν ένας σεβάσμιος, αλλά ετοιμοθάνατος Ηγούμενος ζήτησε να κοινωνήσει, παρακάλεσε τον ιερέα να συντομεύσει τη Θεία Λειτουργία. Εκείνος δίστασε, μέχρι που ακούστηκε αυστηρή φωνή από την εικόνα της Παναγίας, που τον διέταξε να ολοκληρώσει γρήγορα τη Λειτουργία. Ο Γέροντας κοινώνησε και αμέσως μετά εκοιμήθη. Από τότε η εικόνα ονομάστηκε «Γερόντισσα» και μεταφέρθηκε σε σημείο πιο προσιτό στους πιστούς, στην αριστερή κολόνα του Ναού.
Η εικόνα φέρει νεότερο, περίτεχνο αργυρό κάλυμμα, προσφορά ευσεβούς Κυρίας από την Κωνσταντινούπολη, ύστερα από δική της επιθυμία και υπόδειξη της Θεοτόκου. Επάνω στο κάλυμμα εικονίζεται και ένα πιθάρι, σε ανάμνηση θαύματος του 17ου αιώνα, όταν η Μονή δεν είχε καθόλου λάδι. Με τις θερμές προσευχές των Πατέρων προς τη Γερόντισσα, ένα άδειο πιθάρι γέμισε θαυματουργικά και ξεχείλιζε λάδι, μέχρι που γέμισαν όλα τα δοχεία της Μονής. Από τότε, λέγεται ότι το λάδι δεν έλειψε ποτέ πια.
Η εικόνα σώθηκε ακόμη και από ιεροσυλία Σαρακηνών. Ένας από αυτούς προσπάθησε να τη σχίσει για να ανάψει το τσιμπούκι του, αλλά έχασε αμέσως το φως του. Οι σύντροφοί του πέταξαν την εικόνα σε ένα κοντινό πηγάδι, όπου έμεινε για ογδόντα χρόνια. Πριν πεθάνει, ο τυφλός ιερόσυλος παρακάλεσε τους δικούς του να πάνε στο Άγιον Όρος και να ανασύρουν την εικόνα. Έτσι και έγινε, και η Παναγία Γερόντισσα επέστρεψε στη θέση της, για να συνεχίσει να θαυματουργεί.
- 5 λεπτά πριν Θα κάνει τελικά κόμμα ο Σαμαράς;
- 18 λεπτά πριν Βγήκαν τα έξι κριτήρια για να πάρετε 18.000 ευρώ
- 24 λεπτά πριν Πρώτη κατοικία: Πότε μπορεί να κινηθεί νομική διαδικασία απ’ τον πιστωτή- Ποια η εναλλακτική ρευστοποίησης
