Αλέκος Αλεξανδράκης: 21 χρόνια από τον θάνατό του – Από τη «Στέλλα» στη «Συνοικία το όνειρο»

Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 2005, πέθανε ο Αλέκος Αλεξανδράκης, σε ηλικία 76 ετών. Το κοινό τον γνώρισε ως ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου, σε ταινίες όπως η «Στέλλα» και η «Δεσποινίς Διευθυντής». Ο ίδιος, όμως, μιλούσε με μεγαλύτερη αγάπη για το θέατρο, ενώ ως σκηνοθέτης γύρισε μία από τις πιο τολμηρές ταινίες της εποχής του: τη «Συνοικία το όνειρο».

Το ξεκίνημα στη σκηνή και οι ρόλοι που τον καθιέρωσαν

Στα νεανικά του χρόνια, ο Αλεξανδράκης ασχολήθηκε με την ξιφασκία και πέρασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τελικά, επέλεξε την υποκριτική και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1949 εμφανίστηκε στη «Φθινοπωρινή Παλίρροια» με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και την ίδια χρονιά έπαιξε στην ταινία «Δύο κόσμοι» του Γρηγόρη Γρηγορίου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, συνεργάστηκε με τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη. Στη «Δεσποινίς Διευθυντής» του 1964, η κωμωδία στηρίζεται στη χημεία του με την Τζένη Καρέζη: εκείνος υποδύεται τον υπομηχανικό Αλέκο Σαμιωτάκη, που φλερτάρει με τη διευθύντριά του.

Η «Συνοικία το όνειρο» απέναντι στη λογοκρισία

Το 1961, ο Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στη «Συνοικία το όνειρο». Στον Ασύρματο, μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, ο Ρίκος βγαίνει από τη φυλακή και προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει από τη φτώχεια. Με επιρροές από τον ιταλικό νεορεαλισμό, ο Αλεξανδράκης έστρεψε την κάμερα στις συνθήκες ζωής της συνοικίας και στις προσπάθειες των κατοίκων της να σταθούν στα πόδια τους.

Η λογοκρισία απαγόρευσε αρχικά την προβολή της ταινίας. Όταν τελικά έφτασε στις αίθουσες, είχαν προηγηθεί περικοπές. Στη 2η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, η ταινία απέσπασε βραβείο φωτογραφίας, ενώ ο Μάνος Κατράκης κέρδισε το βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου.

Από τον Τσέχοφ στον «Γιούγκερμαν»

Ο Αλεξανδράκης εργάστηκε για δεκαετίες ως θιασάρχης και ανέλαβε ρόλους σε έργα όπως το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ και ο «Γλάρος» του Άντον Τσέχοφ. Στην τηλεόραση, τον γνώρισε μια νέα γενιά θεατών μέσα από σειρές όπως ο «Παράξενος ταξιδιώτης», ο «Γιούγκερμαν» και οι «Μυστικοί αρραβώνες».